Düzenli çalışan bir kursiyer bile zaman zaman ilerlemediğini hisseder ve bu dönemler olağandır. Sorun çoğu zaman çalışmanın kendisinde değil, çalışmanın nasıl değerlendirildiğindedir.
Birinci neden ölçüm eksikliğidir. Küçük adımlarla ilerleyen bir gelişme, ölçülmediğinde görünmez.
İkinci neden tek düzeye takılmaktır. Aynı ezgiler aynı tempoda tekrarlandığında ilerleme durur.
Üçüncü neden yorgunluktur. Aşırı çalışma dönemlerinin ardından kaslar toparlanana kadar düşüş yaşanır.
Dördüncü neden hedef belirsizliğidir; ne için çalışıldığı belli değilse çalışma dağılır.
Çözüm önce ölçmektir. Bir önceki ayın kayıtları dinlendiğinde çoğu zaman fark görünür hâle gelir.
İkinci adım programı değiştirmektir; yeni bir yöre, yeni bir usul ya da farklı bir dağar canlandırır.
Üçüncü adım süreyi kısaltmaktır. Yorgun bir kursiyer için daha az çalışmak daha çok kazandırır.
Eğitmenle konuşmak da yararlıdır; dışarıdan bakan biri görülmeyen bir ilerlemeyi ya da tekrarlanan bir hatayı fark eder. Bu dönemlerin kaydı tutulur; ne zaman, ne kadar sürdüğü ve neyin işe yaradığı yazıldığında bir sonrakine hazırlıklı girilir. Derslerimizde tıkanma dönemleri programın gözden geçirilmesi için bir fırsat olarak değerlendirilir.