Halay dağarı zurna icrasının en geniş bölümünü oluşturur ve kendine özgü bir yapısı vardır. Bu yapı bilinmeden çalınan bir halay teknik olarak doğru ama işlevsiz kalır.
Halay ezgisi çoğunlukla kısadır; birkaç cümleden oluşan bir döngü defalarca tekrar edilir.
Bu nedenle asıl iş ezgiyi öğrenmek değil, döngüyü canlı tutmaktır. Tekdüzeleşen bir tekrar dinleyiciyi de oyuncuyu da yorar.
Canlılık üç yolla sağlanır: süslemenin yeri değiştirilir, şiddet dalgalandırılır ve tempo kademeli olarak artırılır.
Tempo artışı halay geleneğinin parçasıdır. Ezgi yavaş başlar ve oyun ilerledikçe hızlanır.
Artış ani olmaz; davulla birlikte kademeli biçimde yükselir ve topluluk bu yükselişi birlikte taşır.
Bitiş de önceden belirlenir. Hazırlıksız kesilen bir halay hem oyuncuyu hem dinleyiciyi ortada bırakır.
Bitiş işareti çoğunlukla davuldan ya da baş zurnadan gelir ve provada kararlaştırılır. Bu işaret provada belirlenmediğinde her icracı başka bir yerde bitirir.
Oyuncularla ilişki icranın bir parçasıdır; ayak figürünün hızı, temponun ne kadar artırılacağını gösterir. Halay dağarı yöreye göre belirgin biçimde ayrışır; aynı usul farklı yörelerde farklı ezgilerle çalınır. Derslerimizde halay çalışması döngü yönetimi, tempo artışı ve bitiş kararı üzerinden işlenir.